Hindistan’ın kurak kırsal bölgelerinde yaşayan topluluklar, mevsimlik yağmurların gözenekli zemin sebebiyle kaybolmasını engellemek amacıyla vadi ve nehir yataklarını binlerce ton kille kaplayarak zemin yalıtımı yaptı. Uygulanan mekanik sıkıştırma tekniği sayesinde yer altı su seviyesi yükselirken, bölgedeki köy kuyularının en kurak mevsimlerde dahi tamamen kurumasının önüne geçildi.
Bölge genelinde etkili olan şiddetli yağış dönemlerinde biriken tatlı su kaynakları, gevşek toprak dokusu sebebiyle derine sızarak doğrudan kayba uğruyordu. Akarsu kollarının hızla susuz kalması yerel yerleşimlerdeki su kuyularını işlevsiz bırakırken, geçimini topraktan sağlayan köylülerin ekili arazilerini ciddi bir kuraklık tehlikesiyle karşı karşıya getiriyordu.
Su krizini aşmak için vadi tabanlarına, kuruyan akarsu rotalarına ve doğal çanaklara tonlarca killi toprak taşınarak serildi. İş makineleri vasıtasıyla sıkıştırılan kil katmanı, nemle buluştuğunda genleşip gözenekleri tıkama niteliği sayesinde yapay bir sızdırmazlık bariyeri oluşturdu. Böylece yağmur sularının toplanma alanlarında kalması güvenceye alınarak derine kaçışı önlendi.
Oluşturulan doğal yalıtım tabakası, yüzey sularını tutarken çevredeki yer altı rezervlerine istikrarlı bir besleme akışı sağladı. Yüksek maliyetli beton bentlere ihtiyaç duyulmadan hayata geçirilen saha modeli sayesinde, kurak mevsimlerde tabanı boşalan kuyulardan kesintisiz su temini mümkün kılındı.
